16 Mart 2012 Cuma

DEJA-VU; 18.BÖLÜM

18.BÖLÜM

Tyler davetlilerin arasına karışmamak için elinden geleni yapıyordu. Şimdiden Alvin sayesinde kendine bir ömür yetecek kadar insanla tanışmıştı. Fazlası bünyesine zarardı! Eric’in flört etmeyi bırakıp yanına geleceği yoktu. Bu yüzden genç adam şu meşhur verandayı görmeye karar verdi.

Fanny’nin methini duymuştu. İşini iyi yapmasının ve inatçılığının yanı sıra genç erkeklerin neredeyse hepsi kızın güzelliğinden de bahsediyorlardı. Tyler bu durumdan rahatsız olmamalıydı. Fanny çok güzel bir kızdı. Bunu her erkek fark ederdi. Ama genç adam kızın güzelliğinin başka erkekler tarafından yorumlanmasından hoşlanmamıştı.

İnsanlara çarpmamak için tek elini cebinden çıkarıp kibar hamlelerle kendini dışarı attı. Temiz havayı içine çekerken içerideki havanın ne kadar boğucu olduğunun farkına vardı. Birbirine karışan ter, parfüm ve yiyecek kokuları oksijeni öldürüyordu.

Aydınlatılmış dar yola sapıp otelin arka tarafına ilerledi. İlk geldiklerinde verandanın etrafı çok kalabalıktı, genç adam bu yüzden inceleme işini sonraya bırakmıştı. Hedefinde kimsenin olmadığını görünce rahatladı. Adımlarını hızlandırıp muhteşem verandaya ayak bastı.

Merdivenlerden itinayla çıkıyor kolonlara ve eşyalara işlenen motiflere hayranlıkla bakıyordu. Şimdi anlıyordu insanların verandayı neden bu kadar konuştuklarını. Tyler, mimarlıkla ilgisi olmamasına rağmen üç gün gibi kısa bir sürede böylesine muhteşem bir yapıtın inşa edilemeyeceğini biliyordu. Fanny teorileri geçersiz kılan bir kızdı. İnatçıydı ve inandıkları doğrultusunda her şeyi yapabilirdi.

Genç kız hakkında öğrendiği her şey bir hazine değerindeydi Tyler için. Bunun nedenini hali hazırda kendine itiraf edemese de, Fanny hakkında bir şey öğrenirim umuduyla bu gün kaç kişinin gereksiz konuşmalarına tahammül ettiğini anımsamıyordu.

Bu duyguyu uzun zamandır tatmamıştı. Büyük aşkı Rose’a karşı bu tarz duyguların bir kısmını hissetmişti. Ama şimdiki durumu farklıydı. Rose, genç adamı en yakın arkadaşlarından biriyle aldatmadan önce Tyler’la iki arkadaş gibiydiler. Birbirlerini anlayan, hem dost hem sevgili olan bir çift…

O zamanlar Tyler daha genç ve tecrübesizdi. Rose’un Paris’in güzelliğini gölgede bıraktığını düşünürdü. Ne aptallık!

Kız önce genç adamı kendine âşık etmiş ardından da en yakın arkadaşıyla aldatmıştı. Tyler ondan sonra hiçbir kadına masum gözüyle bakamamıştı. Fanny’le tanışana dek! Dünyada hala el değmemiş varlıkların ve duyguların olduğunu görmek güzeldi Tyler için.

Oysa önceleri genç adama göre bu evren yaşanılamayacak kadar kirlenmişti. İnsanlar ellerindeki güzelliklerin kıymetini bilmiyorlardı, hayatın bu düzenine uymayıp değer bilenlereyse tekmeyi basıyorlardı. İlginç bir döngüydü bu. Tyler’da haddini aşmış ve düzeni bozarak fazlasıyla sevmişti Rose’u. Sonrasındaysa sonuçlarına katlanmıştı elbette.

Şimdi sevmek deyince durup bir kere daha düşünüyor ve dizginleri elinde tutan hayata büyük bir saygıyla yaklaşıyordu genç adam. İnsanlar kukla gibilerdi. Çoğu, kurulmuş düzeni sorgulamadan yaşıyorlardı...

Tyler sırtını verandanın duvarına verip kollarını göğsünde birleştirdi. Yıldızların ışığı yeryüzündekileri kıskandıracak cinstendi. Onları daha iyi görebilmek için başını arkaya yaslayıp gözlerini kıstı. Verandanın açılıp kapanan tavanındaki ışıklandırmalar kapatılmıştı.

Genç adam gecenin sessizliğindeki huzuru seviyordu ve garip bir şekilde kendini bu verandada Fanny’e yakın hissetmişti. Kıza olan takıntısının ciddi boyutlara ulaştığını fark etti şaşkınlıkla. Anlaşılan hala dersini almamıştı. Ne iflah olmaz bir insandı!

Genç adam sırıttığını fark etti. Sonra yan taraftan gelen kısık sesler duydu. Neyse ki tepesinde ya da etrafında ışık yanmıyordu. Kör, karanlık bir noktadaydı Tyler. Sesler gittikçe yaklaştı ve iki kişinin silueti ışıklandırmaların arasından göründü. Tyler gelenlerin kimliğini çözünce kalp atışlarının hızlandığını fark etti.

Eric’in Fanny’le ne işi vardı? Genç kızın, arkadaşına verdiği dersten fazlasıyla memnun kalmıştı. Sonrasında dans pistinde kızın kendinden bu konuda bir yorum beklediğini fark etmişti ama bilerek sessiz kalmıştı. Eric kendi işini kendi halledebilirdi. Şimdide bu konuda konuşuyorlardı muhtemelen.

Tyler bunları düşününce gerildi. Eric’in Fanny’e bir şey yapmayacağını biliyordu elbette ama birden içinde Fanny’i koruma dürtüsü belirmişti. Rahatsız edici bir şeydi bu.

Fanny verandanın basamaklarına geldiğinde duraksadı. “Hak etmiştiniz,” dedi. Tyler ses tonundan kızın güldüğünü anladı.

Eric omzunu silkti. “Evet, bazen aşağılık bir adam olabiliyorum.”

Fanny başıyla onaylamıştı galiba. Tyler tam olarak göremedi çünkü o sırada kendide Eric’in sözlerini onaylamakla meşguldü. Arada oluşan sessizliği bölmek ister gibi Eric’in verandaya döndüğünü ve “Hım,” diye mırıldandığını duydu.

Bu hareketi Fanny’nin dikkatini çekmişti. “Ne?” dedi kız. Tyler görünmemek için Tanrı’ya yakarıyordu. Bir anda ortaya çıksa muhtemelen ikisi de şaşıracaklardı. Ama böyle giderse Eric genç adamı görecek ve durumu kavrayamayıp orada olduğunu açık edecekti.

Tyler bir an Eric’le göz göze geldi. Arkadaşı verandanın ilk basamağını çıkıp dikkatle o yöne baktı. Tyler’ı tanımıştı çünkü genç adam Eric’in gözlerinin büyüdüğünü görmüştü.

Fanny’de arkasından basamağı çıkmaya yeltendi ama Eric geri hamle yapınca duraksadı.

“Veranda muhteşem!” dedi Eric abartılı bir heyecanla. Tyler rahat bir nefes aldı. Arkadaşı sandığı kadar anlayışsız değildi demek ki.

Fanny muhtemelen bir değişiklik olduğunu sezmişti ama “Öylemi?” demekle yetindi. Sesindeki ufak şüphe kırıntılarını gizleyememişti.

Tyler genç kızı artık daha iyi tanıyor, her hareketini ve bütün cümlelerini dikkatle takip ediyordu. Gerçi çok konuşmaya fırsatları olmamıştı ama yakında olacaktı!

Eric gereksiz bir kahkaha atınca Tyler irkildi. “Sabah görmüştüm verandayı, gecede çok güzel görünüyor.”

Fanny “Teşekkür ederim,” dedi. Hemen sonrasındaysa ekledi. “İyi misiniz?”

“Evet, sadece her an sizden bir darbe yiyebilirim diye gerginim biraz.”

Tyler, iyi toparladı diye düşündü. Nede olsa Eric gazeteciydi. Ağzı iyi laf yapardı.

Fanny “Korkmanıza gerek yok,” dedi. Keyiflenmişti belli ki. “Durup dururken kimseye şiddet uygulamam.”

“Sanırım rahatlamalıyım,” dedi Eric.

Fanny “Şimdilik,” diye mırıldandı. Bu sözün peşine Eric’ten gerçek bir kahkaha yükseldi.

Eric nihayet durduğunda Fanny’nin dudaklarından da bir kıkırtının kaçtığını fark etti Tyler. Kızın kahkahasını ilk defa duymuştu. Bu sözlerini doğrulamak istercesine Fanny; “Çok sık gülüyorsunuz, bu çok güzel bir şey,” dedi.

Eric’in bocaladığını tahmin ediyordu Tyler. Daha önce kimseden böyle bir şey duymamıştı muhtemelen. “Çok sık mı gülüyorum?” diye sordu.

Fanny “Evet,” dedi. “Ben çok fazla kahkaha atmam.”

Eric ellerini ceplerine sokup ileri geri topuklarının üzerinde hareket etti. “Böyle bir şeyi ilk defa siz söylüyorsunuz bana. Tyler’dan bile duymadım bunu.”

Genç kız başını yere eğdi. Tyler karanlık bölgede beklemekten sıkılmıştı artık. Kendini ileri atıp konuşmaya dahil olmamak için zor duruyordu. Fanny’nin “Bay Tyler’ı ne kadar zamandır tanıyorsunuz?” demesiyle olduğu yerde dondu kaldı. Şimdi durduğu bölgeden memnundu.

“Kendimi bildim bileli Tyler’ı tanırım,” diye yanıtladı Eric. “Biz kardeş gibiyizdir.”

“Fanny “Hım,” dedi. Ne yani sadece bu kadar mıydı? Lanet olsun.

Tyler kendine ne olduğunu bilmiyordu. Ne zamandan beri bir kızın ağzından çıkacak lafı böylesine büyük bir merakla beklemeye başlamıştı? Bir an önce kurtulmalıydı bu berbat psikolojiden.

Eric’le Fanny’de susmuşlardı. Arkadaşının neden bir şey söylemediğini merak etti Tyler. Ortamları neşelendirmek ve durgun olan konuşmaları toparlamakta Eric’in üzerine kimseyi tanımazdı.

Neyse ki bir süre sonra Eric’in suskunluğu işe yaradı. Fanny’nin bir adım gerileyip başını havaya kaldırmasıyla genç kızın yüzünü tüm ayrıntılarıyla gördü Tyler. Şimdi kız ışığın altındaydı ve kaşlarını çatmıştı. “Sizi çok fazla tanımıyorum,” dedi Eric’e. Bir şeye karar vermiş ve öyle konuşuyordu sanki. Eric başıyla onayladı. “Ama bu söyleyeceklerim benim için önemli. Kimseye borçlu kalmak istemem,” diye devam etti Fanny.

Derin bir nefes almak için duraksadı. “Bir şekilde Bay Tyler’a borçlandım. Bilmiyorum haberiniz var mı, şimdi borcumu ödemek için elime bir fırsat çıktı ama plansızca kendimi bir işe atmam.”

 Eric ağır ağır onayladı. “Ne gibi bir fırsat?”

“Konuşmalarınıza kulak misafiri olan bir tanıdığım vasıtasıyla Bay Tyler’ın sahte bir kız arkadaşa ihtiyacı olduğunu duydum. Bu konuda yardımcı olmak istiyorum ama işin ne kadar ileri gideceğini öğrenmek isterim.”

Tyler Eric’in ne kadar bocaladığını görmek için arkadaşına baktı. Ya Eric kendini fazla çabuk toparlamıştı ya da Tyler bu gün gerçekten arkadaşını tanıyamıyordu. Çünkü Eric bocalamak yerine sonunda beklediği bir haberi almış gibi sırıtıyordu!

Tyler’ın şaşkın suratıyla karşılaştırılınca Eric fazlasıyla sakin görünüyordu. “Anlıyorum,” dedi kibarca. “Bu konuda arkadaşıma ve bana yardımcı olursanız size gerçekten minnettar kalırız.”

Tyler Eric’in kendi adına konuşmasından ilk kez rahatsız olmadı. Evet, gerçekten fazlasıyla mutlu olurdu Fanny kız arkadaşı olmayı kabul ederse. Genç kızın üzerine basa basa söylediği sahte kelimesini sildi aklından. Bunu eklemeye hiç gerek yoktu.

Fanny başıyla onayladı. “Yalnız dediğim gibi Bay Tyler’la da bu konunun ayrıntılarını konuşmak isterim.”

Eric hemen onayladı. “Tabii, içeri geçelim isterseniz. Muhtemelen Tyler oradadır.”

Kızdan aldığı onayla Eric basamaktan indi. Fanny önden ilerlerken Eric arkasına dönüp Tyler’a zafer işareti yaptı. Genç adamda olduğu yerde dans etmemek için zor tutuyordu kendini. Hemen durduğu noktadan bir iki adım uzaklaştı. Smokinin yakasını eliyle düzeltip gülümsedi. İki yanağındaki derin gamzeler çukurlaştı gülümseyince.

Hızlı adımlarla verandayı terk edip önde ilerleyen çifti takibe başladı. Eric ve Fanny içeri girince kendide otele adeta daldı. Hızlı adımlarla az önce neredeyse kaçarak uzaklaştığı insan kalabalığının arasına karıştı.

Önündeki masadan yeni doldurulmuş bir şarap aldı ve duvara yaslandı. Tyler’ı gören saatlerdir orada durduğunu ve insanları seyrederek keyifle şarabını yudumladığını sanırdı.

Birkaç dakika sonra Eric insanları yararak genç adama yaklaşmaya başladı. Tyler gürültüden arkadaşının çokta kibar davranmadığını anladı. Yanında Fanny olduğu için Eric gereğinden fazla yer açmaya çalışıyordu. Buda insanların yalpalamalarına ve özellikle beylerin kötü bakışlarına neden oluyordu. Neyse ki büyük bir mücadelenin ardından Eric nefes nefese keyifle gülümseyen Tyler’ın yanına geldi.

Eric arkadaşının rahat tavırlarını görünce içinden “Aşağılık herif!” demişti muhtemelen. Bunu tahmin etmek Tyler için çokta zor değildi. Verandada Eric konusunda ilk defa yanılmıştı ama onun sebebi yanında bir bayanın olmasıydı. Arkadaşının iç dünyası bayan falan dinlemezdi…

Fanny muhteşem elbisesinin eteklerini toparlayıp çantasını öbür eline aldı. Tyler dikkatle kızı incelerken sonunda başını kaldırıp yüzüne baktı Fanny. Genç adam fark ettirmeden yutkundu. Demek ki heyecanlanınca genç kızın gözleri koyulaşıyordu. Tyler bir önceki konuşmalarında kızın gözlerinin daha açık renkte olduğuna yemin edebilirdi. Tanrım ne güzel bir keşifti bu böyle!

Fanny küçük bir gülümsemeyle Tyler’ı selamladı. “Merhaba.”

“Merhaba,” dedi Tyler yaslandığı duvardan doğrulurken.

Fanny tereddütle etrafına bakındı. Tyler o sırada kıza çaktırmadan Eric’e göz kırptı. Arkadaşı kibirli bir hareketle tek kaşını kaldırdı. Genç adam tam bir şey söyleyecekken Fanny’nin bakışlarını üzerinde hissetti. Genç kıza baktığında hareketlerindeki tereddüdün yok olduğunu gördü.

“Sizinle bir konuda konuşmak istiyorum,” dedi Fanny. “Bay Eric’e meseleden biraz bahsettim. Ayrıntıları ondan öğrenirsiniz, Bayan Helen’in sizi sevgilinizle görmek istediğini biliyorum. Bu konuda yardımcı olmak istiyorum, böylece kendimi size karşı borçlu hissetmeyeceğim.”

Tyler bu sözlerin doğrudan kendisine söylenmesinden hoşlanmıştı. Az önceki gizlilik kaybolmuştu artık. İçin için kızın teklifini hemen kabul etmek istese de; “Bana karşı kendinizi borçlu hissetmenize gerek yok,” dedi kibarlık olsun diye.

Fanny sabırsız bir hareketle başını sağa sola salladı. “Benim ne hissetmem gerektiğini konuşmayalım şimdi, siz dediniz diye kendimi suçlu hissetmememi beklemiyorsunuz herhalde?” Hayır, kesinlikle bu kadar büyük bir beklenti içersine girmemişti Tyler.

Kız, Tyler’ın bir şey söylemesine fırsat bırakmadan devam etti. “Bir anlaşma yapalım, ben size bu konuda yardım edeyim, sizde şu tamirci olayını unutun ve bundan kimseye bahsetmeyin.”

Tyler bu sözlerin üzerine şüpheyle gözlerini kıstı. Genç kızın hayatından kovulmuş gibi hissetmişti kendini. Alvin’lerin evinde karşılaştıklarında kız daha önce tanışmamışlar gibi davranınca Tyler’da ayak uydurmuştu duruma. Ama şimdi anlıyordu ki Fanny, Tyler’ın hayatında olmasını istemiyordu.

Bu düşünce bir bıçak gibi saplandı adamın kalbine. Soğuk anlaşma kelimesinden bir kez daha nefret etti. Fanny’e karşı oluşmaya başlayan hislerinin üzerini itinayla örttü. Zamanla o duyguların yok olacağından emindi. Madem kız öyle istiyordu, Tyler’da bu anlaşmayı kabul edecek ve umarsızca kızın hayatından uzak duracaktı.
Tek kaşını havaya kaldırıp Eric’in nefret ettiğini söylediği alaycı ifadesini oturttu yüzüne. “Siz nasıl isterseniz Bayan Fanny, madem kendinizi bana karşı borçlu hissediyorsunuz öyleyse şu anlaşmayı kabul edeyim ve içiniz rahat etsin.”

Fanny’nin bu soğuk sözlerin ardından irkildiğini ve katılaştığını gördü. Genç kız sert bir hareketle başını bir kez aşağı eğdi. “Anlaştık öyleyse. Ayrıntıları da burada konuşalım.”

“Memnuniyetle,” dedi Tyler. Eric’in kaşlarını çattığını fark etti. Başını arkadaşına çevirip gözleriyle uyarıcı bakışlar gönderdi. Eric rahatsız olunca kibarca Fanny’den izin isteyip oradan ayrıldı. Ortamdaki gergin hava elle tutulur cinstendi.

“Ne öğrenmek istiyorsunuz?” diye sordu Tyler soğuk bir ses tonuyla. Sesinin tonunu ayarlayamıyordu, elinde olmadan buz gibi bir duvar örmüştü çevresine.

“Her şeyi!” dedi Fanny. Başını iyice dikleştirmişti, boynu bir porselen bebeğinki kadar kırılgan ve sert duruyordu. Kızın alnındaki bir damarın attığını görünce dişlerini sıkmakta olduğunu anladı Tyler. Bundan tuhaf bir keyif aldı. Kızın, farkında dahi olmadan genç adamı bu kadar kırmış olması tehlikeli bir durumdu.

Tyler kalbini onarırken kolay evrelerden geçmemişti. Geçmişini tek görüşte unutturan ve yeni yetme gibi davranmasına neden olan bu kıza fırsat vermeyecekti daha fazla.

“Helen Eric’in büyükannesi, beni de oğlu gibi görür,” dedi düz bir sesle. “Benim onu ne kadar sevdiğimi sahte kız arkadaş arayışına girmemden anlamışsınızdır muhtemelen.” Kızın gözlerinde şimşekler çaktığını görünce biraz ileri gittiğini düşündü. “Bu oyunun çok uzun süreceğini sanmıyorum,” dedi kibar olmaya çalışarak. “Yalnızca Helen’le yiyeceğimiz bir akşam yemeği ve belki sonrasında yapılacak birkaç görüşme.”

Fanny bakışlarını genç adamın gözlerinden ayırıp yere dikti. Tyler kızın düşünceyle kaşlarını çattığını fark etti. Zaten kız Tyler’ın yanında ya çok ciddi duruyor ya da sinirle kaşlarını çatıyordu.

Tyler asla kimsenin hayatında zorla yer edinmek için çabalayan bir insan olmamıştı. Bu kız ne sanmıştı Tyler’ı. Aptal aşıklardan mı? Eğer öyle düşünüyorsa –ya da bu güne kadar düşünüyorduysa- şimdi yanıldığını anlamış olmalıydı.

Fanny başını yerden kaldırdığında derin bir nefes aldı. “Tamam,” dedi duygusuz bir sesle. “Akşam yemeği ve birkaç görüşme. Sonrasında borcumu ödemiş olacağım.”

“Evet,” dedi Tyler sertçe. Fanny’nin burun deliklerinin sinirle açıldığını, gözlerinin kısıldığını gördü. “İyi akşamlar,” dedi kız dişlerinin arasından. Ardından hızla arkasını dönüp Tyler’dan uzaklaştı.

Genç adam kızın kendisinden uzağa attığı her bir adımda kalbinin büzüldüğünü hissetti. Lanet olası gülünç duygular. İnsanı ne hale getiriyorlardı. Hala elinde tuttuğunu fark ettiği şarabı kafasına dikti. Sonra da bunaldığı ortamdan, önce yaptığı gibi kaçar adımlarla uzaklaştı. Kendini dışarı atıp ufak bir çabanın ardından görevliler sayesinde aracını buldu.

Otelden ayrıldığında papyonu sertçe çekip çıkardı boynundan. Gömleğinin birkaç düğmesini açıp rahatladı. Arabanın camlarını aralayarak ılık akşam havasında rüzgârı yüzünde hissetme çabasına girişti. Başarılı olamadığını fark edince klimayı açtı. Garip bir ateş basmıştı vücuduna.

Arabanın hızını arttırdı bir an önce evine varma isteğiyle. Kimseye haber vermeden ayrılmaması gerekiyordu davetten belki ama o anda tek derdi o ortamdan uzaklaşmaktı. Bay Alvin’e acil bir işinin çıktığını söylerdi sonra. Başkada açıklama yapması gereken kimse yoktu zaten.

Evinin bahçesine aracını park ederken telefonunun çaldığını duydu. Cebinden çıkarıp ekrana baktı. “Ne var Eric?”

“Neredesin?”

“Eve geldim şimdi.”

“Ne? Neden?”

“Sıkıldım,” dedi Tyler kısaca.

Eric daha fazla uzatmadı. “Bende ayrılıyorum öyleyse, uçağa yetişmem gerek.”

“Lanet olsun! Ben gideceğini unuttum tamamen.”

“Önemli değil,” dedi Eric telefonun ucundan. Yavaş yavaş kalabalık seslerin uzaklaştığını duydu Tyler. Eric dışarı çıkmıştı demek ki.

“Bende eve gidip eşyalarımı alayım, havaalanında buluşuruz.”

Tyler aracını yeniden çalıştırdı. “Tamam.”

Fanny’le yaptığı konuşma aklını başından almıştı. Keşke bu iyi bir kendini kaybediş olsaydı. Ne yazık ki berbat farkındalıklar yaşamıştı. Fanny’nin o katı tavırları Tyler’a mı özeldi acaba? Belki de genç kızın hayatında biri vardı, tamam bu ihtimal gerçek dışıydı, erkek arkadaşı olsaydı bu gün ki davette tanışırdı ama belki de hoşlandığı biri vardı. Olabilirdi. Keşke olmasaydı…

Tyler direksiyona sert bir yumruk attı. Araç hafifçe yalpalayınca sakinleşmeye zorladı kendini.

Aşk tehlikeli bir duyguydu. Hatta duyguların içinde en zararlı olanıydı. Tyler yıllardır yaptığı gibi şimdide o kahrolası zırvalıktan uzak duracaktı. Bu ne kadar zor olabilirdi ki?

Belki Fanny’i eskisi kadar az görecek olsaydı sorun olmayabilirdi ama şimdi Helen sayesinde sık sık görüşeceklerini biliyordu. Hem de sevgili olarak… “Ah,” dedi Tyler sinirle. “Bayan Fanny’nin de belirttiği gibi; sahte sevgili!”

O kelimeyi güzelim cümlenin içine koymak zorundaydı sanki… Sinir bozucu, asi ve fazla güzel olan kız Tyler’ın ezberini bozuyordu. Genç adamın bütün atıp tutmaları, Eric’e yaptığı büyük konuşmalar tuz buz olup uçmuştu sanki.

Tyler bu konuda kafasını daha fazla yormamaya karar verdi. Düşünmesi gereken bir kitabı vardı. Ah, evet bir kitabı vardı ve genç adam bu gün yaşadıklarının her ayrıntısını zihninde canlı tutmak zorundaydı! Kitabına kattığı kurgunun ve duyguların haricinde gerçekleri de yansıtmalıydı. Yanından eksik etmediği ajandası arka koltuktaydı. Eric’i uğurladıktan sonra sessiz bir yere gidip günlük notlarını tutabilirdi…

BEĞENMENİZ DİLEĞİYLE...

Hiç yorum yok: